„Umrzeć przyjdzie, gdy się kochało wielkie sprawy głupią miłością”

Jedną z ofiar Powstania Warszawskiego i to już w pierwszych dniach jego trwania był 23-letni wówczas, wybitny polski poeta Krzysztof Kamil Baczyński zastrzelony przez niemieckiego snajpera na posterunku w Pałacu Blanka. Dokładnie na 8 miesięcy przed śmiercią Baczyński napisał niezwykle przejmujący utwór „Z głową na karabinie”, w którym niejako przewidział własną śmierć.

Krzysztof Kamil Baczyński

„Z głową na karabinie”

Nocą słyszę, jak coraz bliżej

drżąc i grając krąg się zaciska.

A mnie przecież zdrój rzeźbił chyży,

wyhuśtała mnie chmur kołyska.

 

A mnie przecież wody szerokie

na dźwigarach swych niosły płatki

bzu dzikiego; bujne obłoki

były dla mnie jak uśmiech matki.

 

Krąg powolny dzień czy noc krąży,

ostrzem świszcząc tnie już przy ustach,

a mnie przecież tak jak i innym

ziemia rosła tęga - nie pusta.

 

I mnie przecież jak dymu laska

wytryskała gołębia młodość;

teraz na dnie śmierci wyrastam

ja - syn dziki mego narodu.

 

Krąg jak nożem z wolna rozcina,

przetnie światło, zanim dzień minie,

a ja prześpię czas wielkiej rzeźby

z głową ciężką na karabinie.

 

Obskoczony przez zdarzeń zamęt,

kręgiem ostrym rozdarty na pół,

głowę rzucę pod wiatr jak granat,

piersi zgniecie czas czarną łapą;

 

Bo to była życia nieśmiałość,

a odwaga - gdy śmiercią niosło.

Umrzeć przyjdzie, gdy się kochało

wielkie sprawy głupią miłością.