Kategoria
Sekcja: Duchowość i wiara
Wielki Post kieruje wzrok wierzących ku krzyżowi, który od wieków pozostaje źródłem nadziei i ocalenia. To szczególny czas, by w ciszy i skupieniu spojrzeć głębiej nie tylko na cierpienie Chrystusa, ale także na własne wybory, lęki i kompromisy.
Zobaczył Bóg ich czyny, że odwrócili się od złego postępowania. I ulitował się Bóg nad niedolą, którą postanowił na nich sprowadzić, i nie zesłał jej.
Cezary urodził się w 330 r. w Azjanzos w pobliżu Nazjanzu (Kapadocja) i pochodził z rodziny świętych: ojciec - św. Grzegorz Starszy z Nazjanzu, matka - św. Nona, siostra - św. Gorgonia, brat - św. Grzegorz z Nazjanzu. Po ukończeniu miejscowych szkół udał się na dalsze studia do Aleksandrii (Egipt), gdzie uczył się astronomii, geometrii, a przede wszystkim medycyny. Powrócił do Konstantynopola i pełnił na dworze cesarskim urząd lekarza. Powierzono mu opiekę nad zdrowiem cesarzy Juliana Apostaty i Walensa. Cieszył się więc sławą wybitnego lekarza.
„Chrystus nigdy nie nakazałby nam zniszczenia jedności Kościoła” – podkreślił kard. Robert Sarah, odnosząc się do działań Bractwa św. Piusa X.
Każdy katolik powinien znaleźć chociaż raz w życiu czas, aby przejść „Ćwiczenia Duchowne” Św. Ignacego Loyoli. Czym są osławione „Exercitia Spiritualia” z czasów kontrreformacji? Choć dotyczą spraw duchowych, mają charakter praktyczny. Jak pisał sam Św. Ignacy, są one napisane „dla przezwyciężenia samego siebie i do uporządkowania swego życia – bez kierowania się jakimkolwiek uczuciem, które byłoby nieuprządkowane”.
Papież Leon XIV według biskupa Athanasiusa Schneidera powiedział, „że spotkał młodych ludzi, którzy wyznali mu, że swoje nawrócenie do Boga zawdzięczają tradycyjnej Mszy łacińskiej”. Biskup pomocniczy Astany w Kazachstanie dodał: „Byłem zaskoczony, że słyszę to z ust samego papieża. Był to dla mnie znak, że ma on pewną wrażliwość na ten temat”.
W katedrze westminsterskiej odbył się największy od 15 lat obrzęd wtajemniczenia dorosłych. Była to pierwsza tego typu uroczystość od czasu ingresu biskupa Richarda Motha na stanowisko arcybiskupa Westminsteru.
Modląc się, nie bądźcie gadatliwi jak poganie. Oni myślą, że przez wzgląd na swe wielomówstwo będą wysłuchani. Nie bądźcie podobni do nich! Albowiem wie Ojciec wasz, czego wam potrzeba, zanim jeszcze Go poprosicie
Etelbert I rozpoczął panowanie w Anglii jako ośmioletnie dziecko po śmierci ojca (560). W rządach wyręczała go początkowo przyboczna rada królewska. Długoletnie, bo trwające przez 50 lat rządy Etelberta, były dla Anglii wprost opatrznościowe. Nie tylko bowiem roztropnie rządził własnym małym królestwem, ale przyczynił się do zjednoczenia prawie wszystkich królestw Anglii, dotąd ze sobą skłóconych i będących w stanie nieustannej wojny. Udało mu się utworzyć coś w rodzaju konfederacji, unii królów angielskich.
W trzeciej nauce rekolekcji wielkopostnych dla Ojca Świetego i Kurii Rzymskiej bp Erik Varden mówi o Bożej pomocy. Co z sytuacjami, gdy ludzie bojący się Boga wołają do nieba i nie otrzymują żadnej dostrzegalnej odpowiedzi, słysząc jedynie pusty pogłos własnego głosu? – pyta. Bóg może sprawić, że wyłoni się nowy świat, gdy zburzy mury, które braliśmy za cały świat — mury, w których w rzeczywistości się dusiliśmy.
W Biblii znajdujemy wiele paradoksalnych wypowiedzi o ubóstwie i ubogich. Stary Testament zna biedę, która jest znakiem grzechu i przekleństwa w przeciwieństwie do dobrobytu: Szczęśliwy mąż, który się boi Pana [...]. Dobrobyt i bogactwo będą w jego domu...(Ps 112, 1. 3). Autor Księgi Przysłów prosi o to, by nie popadł w nędzę i z biedy nie począł kraść i imię Boga znieważać (por. Prz 30, 9). Jednocześnie starotestamentalna nauka pełna jest wezwań w obronie przybysza, sieroty i wdowy - trzech podstawowych kategorii ludzi ubogich.
Jan Kasjan żył na przełomie IV i V wieku. Urodził się na pograniczu dzisiejszej Bułgarii i Rumunii. Jako nastolatek uciekł ze swoim przyjacielem Germanusem do Palestyny, aby prowadzić życie monastyczne w Betlejem. Z Betlejem dość szybko przenieśli się do Egiptu, gdzie następnie spędzili kilkanaście lat. Tu poznali najwybitniejszych mnichów swoich czasów, z którymi mieli żywy kontakt – odwiedzali Ojców Pustyni, pytając ich o różne sprawy dotyczące życia duchowego. Pod koniec życia, Kasjan zawędrował na Lazurowe Wybrzeże, gdzie założył dwa klasztory, sam będąc przełożonym jednego z nich.
Polikarp należy do Ojców Apostolskich. Mianem tym od XVII w. określa się świętych pisarzy kościelnych, którzy żyli jeszcze w czasach apostolskich i przekazali nam pewne treści pochodzące od Apostołów. Ojcowie ci są bezpośrednim łącznikiem pomiędzy uczniami Chrystusa a chrześcijaństwem lat późniejszych. Do Ojców tych zwykło się zaliczać wśród innych: św. Klemensa I Rzymskiego, papieża (+ 97), św. Ignacego z Antiochii (+ 110-117), św. Papiasza (w. II) i św. Polikarpa (+ ok. 156). Od Ojców Apostolskich należy odróżnić Ojców Kościoła, czyli tych świętych, którzy żyli w pierwszych wiekach chrześcijaństwa, a swoją wiedzą i pismami przyczynili się do wyjaśnienia wiary i jej obrony przeciwko błędom. Jako datę graniczną dla Ojców Kościoła na Zachodzie zwykło się podawać rok 636, czyli śmierć św. Izydora z Sewilli, a na Wschodzie rok ok. 749, czyli śmierć św. Jana Damasceńskiego. Od Ojców Kościoła odróżniamy wreszcie doktorów Kościoła, którzy żyli w różnych czasach, a wyróżniali się niezwykłą wi
A Król im odpowie: „Zaprawdę, powiadam wam: Wszystko, co uczyniliście jednemu z tych braci moich najmniejszych, Mnie uczyniliście”.
Bp Schneider uważa, że deklaracje duszpasterskie czy sformułowania Soboru Watykańskiego II można poprawiać, korygować lub wyjaśniać, sobór bowiem był wyraźnie duszpasterski, a nie dogmatyczny. Jedynie Słowo Boże, czyli Biblia i ostatecznie ogłoszone dogmaty nie mogą ulegać zmianie. Jednak, jak dodaje biskup, nawet dogmaty papież lub sobór może doprecyzować.
