Kategoria
Sekcja: Duchowość i wiara
Wedle medialnych doniesień, papież Leon XIV jest gotów nałożyć ekskomunikę na biskupów Bractwa Kapłańskiego św. Piusa X, jeśli zrealizują oni zapowiedź konsekracji nowych biskupów bez zgody Stolicy Apostolskiej.
Jeszcze kilkanaście lat temu jego życie wyglądało jak spełnienie marzeń wielu młodych sportowców. Philip Mulryne był zawodnikiem Manchester United, grał w angielskiej lidze i – jak sam przyznawał – „zarabiał setki tysięcy euro rocznie”. Dziś jego codzienność to cisza klasztoru, modlitwa i posługa kapłańska.
Zmartwychwstanie Chrystusa jest faktem. Jego świadkami są przede wszystkim apostołowie, ale Jezus zostawił na nasze czasy dwa rzeczowe dowody Zmartwychwstania, które współczesna nauka może badać, a są nimi: 1. Odbicie całego umęczonego ciała Jezusa na Całunie Turyńskim; 2. Oblicze zmartwychwstającego Chrystusa na chuście z Manoppello.
"Każde powołanie jest powołaniem do macierzyństwa,fizycznego, duchowego, moralnego. Bóg złożył w nasinstynkt życia. Kapłan jest ojcem, siostry zakonnesą matkami, matkami dusz. Biada tym młodym ludziom,którzy nie przyjmują powołania do rodzicielstwa.Każdy musi przygotować się do własnego powołania:przygotować się aby być dawcą życia przez poświęceniejakiego wymaga formacja intelektualna; wiedzieć, czymjest małżeństwo "sacramentum magnum"; poznać innedrogi; kształtować i poznawać własny charakter" - mówiła św. Gianna Beretta Molla, apostołka heroicznej miłości.
Lecz któż to będę owi słudzy, niewolnicy i dzieci Maryi? To będą kapłani Pańscy, co jak ogień gorejący rozpalać będę wszędzie żar miłości Bożej. 14 Będą „jako strzały w ręku mocarnej” [Ps 127,4] Maryi, by przebić Jej nieprzyjaciół. Będę jako synowie pokolenia Lewi, którzy dobrze oczyszczeni ogniem wielkich utrapień, a ściśle zjednoczeni z Bogiem, nosić będą złoto miłości w sercu, kadzidło modlitwy w duchu i mirrę umartwienia w ciele. Dla biednych i maluczkich będą oni wszędzie dobrą wonią Chrystusową [2 Kor 2,15]; dla „wielkich” zaś tego świata, dla bogaczy i pysznych, będę wonią śmierci.
"Moje owce słuchają mego głosu, a Ja znam je. Idą one za Mną, a Ja daję im życie wieczne. Nie zginą na wieki i nikt nie wyrwie ich z mojej ręki. Ojciec mój, który Mi je dał, jest większy od wszystkich. I nikt nie może ich wyrwać z ręki mego Ojca. Ja i Ojciec jedno jesteśmy"
Ludwik pochodził ze starego francuskiego rodu. Urodził się 31 stycznia 1673 r. w Montfort-la-Cane (obecnie Montfort-sur-Meu w Bretanii, Francja) jako drugi z osiemnaściorga dzieci adwokata Jana Chrzciciela Grignon i Joanny Robert, córki urzędnika miejskiego. Rodzina była bardzo pobożna. Jego dwóch braci zostało kapłanami, jeden dominikaninem, a dwie siostry wstąpiły do klasztoru. Po ukończeniu miejscowej szkoły Ludwik pobierał naukę w kolegium jezuitów w Rennes (1685-1693). Potem udał się do Paryża, gdzie u sulpicjanów studiował teologię (1693-1700). W liście do swojego przełożonego nakreślił taki program swojego działania: "Odczuwam wielkie pragnienie umiłowania Pana naszego i Jego świętej Matki. Chciałbym jako prosty i ubogi kapłan uczyć biednych wieśniaków i zachęcać grzeszników do nabożeństwa do Świętej Dziewicy".
Jezus nie odwołał praktyk postnych, ale pokazał, że Jego Osoba jest wydarzeniem przekraczającym dotychczasowe formy religijności. Zakładał też powrót do praktyk postnych, gdy święto Jego obecności się skończy. Kościół apostolski i późniejszy nie łamał więc woli swego Pana, gdy pościł – pisze ks. prof. Waldemar Linke CP w „Teologii Politycznej Co Tydzień” nr 98: „Praxis Pietatis”
„Wielkie ostrzeżenie, do czego może prowadzić fałszywy, chory, patologiczny dialog – także z judaizmem. Dialog, w którym jest o wiele za mało rozumu, za mało prawdy, za mało sumienia. W którym można skończyć jak eks-katolik Obirek” – stwierdził ks. prof. Dariusz Oko, odpowiadając na postulat prof. Stanisława Obirka.
„To smutne, ale niestety Kościół w Niemczech stał się tchórzliwym współpracownikiem ideologii lewicowej” – powiedział biskup Athanasius Schneider w rozmowie z niemiecką gazetą „Junge Freiheit”. W wywiadzie opublikowanym w czasie Wielkanocy biskup wezwał do stworzenia szerokiego nowego ruchu politycznego i kulturalnego w Europie, a także być może i poza nią, który broniłby wartości chrześcijańskich. Zdaniem biskupa pomocniczego Astany w Kazachstanie te wartości są zagrożone przez współczesne ideologie, masową imigrację i rozwój sytuacji w samym Kościele, czego przykładem są też Niemcy.
„Ty byłeś bardziej wewnątrz mnie, niż to co we mnie było najbardziej osobiste” – Leon XIV przywołuje w orędziu na Światowy Dzień Modlitw o Powołania słowa św. Augustyna, podkreślając, że duszpasterstwo powołań należy rozpoczynać od troski o wnętrze powołanego. Powołanie “nigdy nie jest nakazem ani z góry ustalonym schematem, do którego należy się dostosować, lecz jest projektem miłości i szczęścia” - pisze na swoim Facebooku Jacek Gniadek SVD. Zachęcamy do wysłuchania całości:
Józef urodził się w Benevento (Włochy) 25 lipca 1880 roku. Jego ojciec, Franciszek, był urzędnikiem miejskim, a matka, Róża de Luca, pochodziła z markizów di Rosato. Chrzest otrzymał 31 lipca w kościele parafialnym św. Marka. Przyjął wówczas imiona Józef, Maria, Karol, Alfons. Kiedy chłopiec miał zaledwie rok, ojciec został przeniesiony do Ankony. Tam więc Józef spędził swoje dzieciństwo (1881-1888). Następnie ojciec przeniósł się do Neapolu. Tu jego syn, Józef, przyjął pierwszą Komunię świętą w kaplicy Służebnic Świętego Serca.
"Ja jestem dobrym pasterzem. Dobry pasterz daje życie swoje za owce. Najemnik zaś i ten, kto nie jest pasterzem, którego owce nie są własnością, widząc nadchodzącego wilka, opuszcza owce i ucieka, a wilk je porywa i rozprasza; najemnik ucieka, dlatego że jest najemnikiem i nie zależy mu na owcach"
Zawsze trzymajcie otwarte drzwi do Misterium Jezusa. Nie ukrywajcie ich i niczym ich nie zastawiajcie. Nie stawajcie się przeszkodą dla tych, którzy chcą wejść – mówił Leon XIV do diakonów, którym następnie udzielił sakramentu święceń w niedzielę Dobrego Pasterza. Wezwał, by w czasach dystansu między ludźmi a Kościołem byli gotowi także wyjść przez te drzwi do potrzebujących.
Wielu ludzi modli się dzisiaj słowami Litanii Loretańskiej, jednak nie wszyscy znają jej istotę, wymagającą zrozumienia i odkrycia. Jest to warunek uczynienia ze słów litanii głębokiej modlitwy, która nie będzie mechanicznie powtarzanym pustosłowiem, a wołaniem serca.
